Utworzenie getta 16 czerwca 1940 roku (w wigilię święta Szawuot) burmistrz Kutna Wilfried Schürmann nakazał utworzyć w mieście getto. Getto utworzone zostało na terenie niedziałającej cukrowni „Konstancja”, która była wcześniej uszkodzona z powodu bombardowania. Wszystkim Żydom nakazano przenieść się na teren getta w ciągu jednego dnia, pozwolono im zabrać ze sobą niewielką część majątku, konfiskowano także gotówkę i inne przedmioty. Ostatecznie przesiedlenia trwały jednak najprawdopodobniej dwa lub trzy dni. Przed utworzeniem getta niemieccy policjanci mieli aresztować członków najbogatszych rodzin żydowskich w Kutnie i zamknąć ich w fabryce tytoniu, gdzie poddano ich torturom.
Dzień ten opisuje w swych wspomnieniach ksiądz Michał Woźniak, dziekan kutnowski i proboszcz parafii św. Wawrzyńca, błogosławiony Kościoła katolickiego:
Teren getta obejmował około 2 hektary, oddzielone było ceglanym murem i drutem kolczastym. Oprócz tego istniała także sieć wież strażniczych oraz reflektorów. Na początku w getcie uwięziono około 7 tysięcy Żydów, w tym około tysiąc uchodźców z innych miejscowości oraz część Żydów z okolicznych wsi.