W lipcu 1909 wyjechała do Monachium, gdzie zamierzała pisać pracę doktorską. Tam zafascynowała się baletem. Po ukończeniu kursu baletowego prowadzonego przez Charlotte Schnitter, rozpoczęła naukę w szkole baletowej Isadory Duncan. W 1912 powróciła do Serbii i służyła jako pielęgniarka w szpitalu wojskowym, w czasie I wojny bałkańskiej. Po zakończeniu wojny otworzyła w Belgradzie szkołę tańca nowoczesnego i gimnastyki artystycznej, w której uczyła się czołówka tancerzy jugosłowiańskich. Zajmowała się także choreografią, opracowując układy taneczne do baletów, inspirowane folklorem. Zespół studencki z Belgradu, pod jej kierownictwem wziął udział w ceremonii otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Berlinie w 1936.

W 1941 przeszła na emeryturę. Od 1948 w belgradzkiej szkole baletowej Dujo Davičo prowadziła zajęcia z rytmiki i z historii tańca.

Była autorką publikacji poświęconych tematyce tanecznej. Pisała wspomnienia, które ukazały się drukiem w 2000, w opracowaniu Jeleny Šantić.

Życie prywatne 11 maja 1914 poślubiła Niemca Gerharda Gezmana, z którym miała syna i córkę. Syn zmarł w 1916.