W roku akademickim 1935/1936, 1937/1938 i 1939 był dziekanem Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Stefana Batorego.
Podczas II wojny światowej pracował w wileńskich szpitalach i uczestniczył w tajnym nauczaniu.
W 1945 przybył do Gdańska, gdzie objął funkcję kierownika Zakładu Embriologii i Histologii Akademii Lekarskiej, w 1950 przemianowanej na Akademię Medyczną. Kierował zakładem do emerytury w 1962. W latach 1959–1962 był prorektorem Akademii Medycznej. Pełnił obowiązki kuratora Bratniej Pomocy Studentów tej uczelni.
Był autorem 30 prac naukowych i 86 rozdziałów w podręcznikach dla studentów i lekarzy oraz artykułów o charakterze popularnonaukowym. Zajmował się m.in. procesami regeneracji tkanki mięśniowej i nerwowej bezkręgowców. Wykonał pionierskie w Polsce histochemiczne badania organogenezy u kręgowców. Przedmiotem jego zainteresowań naukowych były mszywioły.
W 1939 został członkiem korespondentem Polskiej Akademii Umiejętności. Od 1959 do 1963 był prezesem Gdańskiego Towarzystwa Naukowego. W 1963 r. otrzymał tytuł "Bene Meritus" Polskiego Towarzystwa Histochemików i Cytochemików.
Został pochowany na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku (rejon IX, kwatera profesorów).
Przypisy