Polska Szkoła Ilustracji – określenie powstałe w latach 60. XX w., używane wobec grupy polskich ilustratorów, którzy zdobyli międzynarodowy rozgłos. Zajmowali się ilustrowaniem książek dla dzieci.
Lata 1950–1980 określane są najlepszym okresem polskiej ilustracji książkowej. Wówczas ilustracja osiągnęła bardzo wysoki poziom artystyczny, stając się polską specjalnością. Jej twórcy byli wielokrotnie doceniani i nagradzani, a ich prace prezentowano na światowych wystawach. Zaczęto mówić o Polskiej Szkole Ilustracji. Doceniano ją za dużą swobodę artystyczną, różnorodność, barwność, indywidualizm artystów, poczucie humoru, bogatą formę oraz nowatorskie podejście do ilustrowania książekA. Wincencjusz-Patyna U źródeł światowych sukcesów Polskiej Ilustracji Książkowej. „Quart” [online] 2009, nr 1. Dostępny w: http://www.historiasztuki.uni.wroc.pl/quart/quart_new/archiwum/2009/11/quart11_Wincencjusz.pdf.M. Piotrowski. Polish Illustrators and the Children’s Book. „Graphis” 1975, nr 177, s. 84..