thumb|330px|Sica z I wieku p.n.e. (z pochówku dackiego wojownika) thumb|170px|Decebal popełniający samobójstwo siką Sica – krótka broń przyboczna ludów trackich i iliryjskichWśród innych podobnych z obszaru śródziemnomorskiego wyróżniana przez Rzymian jako typowa broń iliryjska (John Wilkes: The Illyrians. Hoboken: Wiley-Blackwell, 1996, s. 238–239). z obszaru Bałkanów, później rozpowszechniona w starożytnym Rzymie.

Był to duży, sierpowaty, jednosieczny nóż o długości 40–45 cm, z łagodnym bądź wyraźnym zakrzywieniem klingi (dlatego zwana też sica supina) w części środkowej lub końcowej (nawet pod kątem 45 stopni). Niekiedy uważany za krótki miecz, używany był w starciu bezpośrednim. W źródłosłowie nazwy doszukiwano się (A.J. Reinach) protoindoeuropejskiego rdzenia sek-, oznaczającego ciąć, rozcinaćCh. Daremberg, E. Saglio: Dictionnaire des antiquités grecques et romaines…, dz. cyt., s. 1301..