Teren Chmielnika pozostał niezagospodarowany do poprawy sytuacji rolniczej na Górnym Śląsku. W drugiej połowie XVI wieku młyn w Chmielniku był ponownie czynny. W 1571 Chmielnik wraz z sąsiednimi polami i łąkami został sprzedany hrabiemu von Redern, dziedzicznemu panu Dobrej. Po zakończeniu wojny trzydziestoletniej Chmielnik wspomniany jest ponownie jako własność klasztoru cystersów w Kazimierzu.
Michael, przełożony Kazimierza, 13 marca 1656 sprzedał młyn miejscowemu młynarzowi Jacobowi Schittko wraz z całym wyposażeniem za 300 talarów. Klasztor zachował własność drzew, które stały wokół młyna. Opat Johannes von Leubus potwierdził sprzedaż 30 września 1673. W łacińskich księgach kościelnych z XVII wieku wspomniany jest młynarz „Jacobus Sitko Mlynarz Chmielniczki” i jego żona „Eva Mlynarka Chmielnigka”. Pod koniec XVII wieku jako właściciel Chmielnika wymieniony jest ich syn, również Jacob, wraz z żoną Susanną. Od 1719 należał do Antona Schittko i jego żony Marianny. Według ksiąg wieczystych Kierpnia, Franz Schittko, syn Antona i Marianny, przejął młyn w 1755 od swojego brata Josepha za opłatą 500 talarów śląskich. W 1814 Johann Schittko kupił młyn od swojego ojca. Rodzina Schittko pozostała właścicielem Chmielnika do lat 20.