W 1939 roku został dowódcą 2 Korpusu Kawalerii (na czele tego korpusu uczestniczył w agresji na Polskę) w składzie 6. Armii i Frontu Ukraińskiego.
W 1940 roku został dowódcą armijnej Grupy Kawalerii Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. W październiku 1940 roku został dowódcą 26 Armii. W 1941 roku ukończył wyższy kurs dla dowódców w Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa.
W chwili ataku wojsk niemieckich na ZSRR był dowódcą 26 Armii, która od początku brała udział w walkach obronnych na Froncie Południowo-Zachodnim. Walczyła w rejonie Proskirowa, wykonała jednym ze swych korpusów zmechanizowanych kontrnatarcie pod Brodami w dniach 25–27 lipca 1941 roku. Następnie wycofała się w kierunku Kijowa i wzięła udział w jego obronie.
We wrześniu 1941 roku został zastępcą dowódcy Frontu Południo-Zachodniego. W grudniu 1941 roku wziął udział w kontrnatarciu pod Moskwą, dowodząc wydzieloną grupą wojsk Frontu Południowo-Zachodniego w ofensywie na miasto Jelec, doprowadzając do jego wyzwolenia. W styczniu 1942 roku dowodzona przez niego grupa wojsk uczestniczyła w operacji barwienkowsko-łozowskiej, zdobywając przyczółek na prawym brzegu rzeki Północny Doniec.