Bratnia Pomoc Studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie – stowarzyszenie pomocowe studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Powstało w 1857 roku. Statut został zatwierdzony przez Namiestnictwo w 1865 roku. Do 1929 roku nosiło nazwę Towarzystwo Wzajemnej Pomocy Uczniów Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Działało do 1950 roku.
Historia 1859–1866 Gdy w 1854 roku wprowadzono na uczelni język niemiecki jako wykładowy, młodzież skupiła się w kółkach samokształceniowych. Inicjatorem powstania Bratniej pomocy był student medycyny Stanisław Loewenhardt. Organizacja powstała w 1859 przy Uniwersytecie Jagiellońskim jako tajna i była zarządzana przez Komitet, w skład którego wszedł inicjator. Prezesem został Mieczysław Brzeski, student prawaJubileusz 60-cio lecia ... s. 9. Z inicjatywy Komitetu założono Czytelnię Akademicką. Fundusze potrzebne na działalność pochodziły ze składek członków. Opracowano statut, który przedstawiono rektorowi UJ i po jego zatwierdzeniu przez Senat uczelni organizacja rozpoczęła działalność. Na pierwszym legalnym zebraniu wybrano władze. Prezesem został Juliusz Walewski, wiceprezesem Leon Blumenstock, skarbnikiem został Kazimierz Straszewski, a sekretarzem Jan Gawlik. Organizacja nie była legalna do momentu uzyskania zatwierdzenia jej przez władze.