Stanisław Celestyn Napiórkowski, polski mariolog, w roku 1983 (czyli jeszcze w trakcie otrzymywania orędzi) wypowiedział wiele krytycznych uwag pod adresem książki. Wprawdzie chwalił ją za gorliwą pobożność autora i antylaickość, a także za to, że wielu księży czerpie z niego dobre owoce, ale skrytykował fakt, że objawienia przedstawiają krytyczną ocenę świata, ignorując Sobór Watykański II. Nie spodobał mu się także przesadny „mariocentryzm”, zniechęcanie do ekumenizmu i ekskluzywizm - w objawieniach Maryja twierdzi, że jest jedynym środkiem ratunku. Jego zdaniem książka „rozważana z punktu katolickiej teologii budzi uzasadnione niepokoje, a nawet sprzeciw”.
Krytyka dotyczy też obfitości i sentymentalizmu przesłań oraz ich wyraźnego apokaliptycznego tonu. Jest na przykład orędzie z 3 lipca 1987 r. zapowiadające na ten rok „wielkie wydarzenia, które przewidziałem w Fatimie... i w Medziugorju” się nie spełniło. Ton, pilność i emocjonalność widzącego/słyszącego nadają przekazom czasami wyraźny osobisty koloryt.
Imprimatur udzielili książce m.in.