W 1948 wrócił do Polski. W 1950 ukończył Liceum dla Dorosłych w Bydgoszczy, a w 1953 - studia polonistyczne na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. Przez dwa lata był prezesem Koła Naukowego Naukowców Polonistów przy UMK. Jako student zbierał materiały do „Małego atlasu gwar polskich”. Zadanie to kontynuował w ramach pracy w toruńskim ośrodku badań dialektologicznych PAN. Po zlikwidowaniu tej placówki w 1955 przeniósł się do Gdańska. W tym samym roku obronił pracę magisterską pt. „Fonetyka dialektu malborskiego” w Wyższej Szkole Pedagogicznej (WSP) w Gdańsku (promotor - Ludwik Wierzbowski), stając się w ten sposób pierwszym magistrem-polonistą w historii gdańskich uczelni. W 1960 obronił doktorat na Uniwersytecie Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie na podstawie pracy „Dialekt malborski” (promotor - Paweł Smoczyński). W 1969 habilitował się na UMCS na podstawie monografii „Studia nad rodowymi nazwami miejscowymi w języku polskim na tle innych języków słowiańskich”.