Niedualność – stan psychologiczny i fizyczny zarazem, w którym świadomość, obserwator oraz świadomość obserwowanego obiektu są nierozdzielne. Mentalny stan niedualności może być na tyle intensywnie świadomy, że staje się fizycznym stanem niedualizmu i przyczynia się np. do poprawy warunków życia.
Stan niedualny logicznie jest poza nazwami, koncepcjami i myślami, chociaż nazwy, koncepcje i myśli mogą się w nim przejawiać. W związku z tym wszelkie dalsze rozważania oparte na werbalizacji i konceptualizacji zjawisk zachodzących w niedualiźmie nie mają sensu jeśli chodzi o „pogłębianie” stanu niedualnego. Zatem jest to osobiste, pełne głębokiego wyrazu doświadczenie. Doświadczenie niedualizmu nawet jako przebłysku „osiągane” jest nie poprzez wysiłek skupienia czy koncentracji umysłu a poprzez rozpoznanie stanu faktycznego.
Stan niedualności może być rozumiany jako zwieńczenie poszukiwań duchowych, jak pisze ojciec benedykt Bede Griffiths - „racjonalny umysł czerpie z doświadczenia naszych zmysłów i przez to ze swej natury musi być dualistyczny.