Stanisława Maczka była, w ostatnim miesiącu wojny, pielęgniarką w tej dywizji.
Po wojnie była na emigracji w Anglii, a potem w Belgii, gdzie po ukończeniu studiów medycznych na Wolnym Uniwersytecie Brukselskim była lekarzem domowym i anestezjologiem w klinikach w La Hestre i La LouvièreActa Anaesthesiologica Belgica, t. 19-20 (Acta Medica Belgica, 1968), s. 23..
Współpracowała z belgijskim Czerwonym Krzyżem, organizacjami Femmes Battues, Lekarze bez Granic, Restos du Cœur. Organizowała transporty humanitarne i była zaangażowana w pomoc dla opozycji w PRL. Była członkiem założycielem organizacji polonijnych „Lelewel ASBL”, „Solidarité européenne” i „Fundacji Polonia International”Idesbald Goddeeris, Polonia belgijska w pierwszych latach po II wojnie światowej, Warszawa 2005, s. 185..
Od 11 października 1952 była zamężna z Konradem Edwardem Nagodą-Niklewiczem (1922–2012), tłumaczem, uczestnikiem powstania warszawskiego, kawalerem Orderu Virtuti Militari, z którym miała troje dzieci. Czwarte dziecko adoptowała.
W 2010 ambasada R.P. w Belgii i Rada Polonii Belgijskiej przyznała jej tytuł Polaka Roku 2009. W 2014 prezydent Bronisław Komorowski odznaczył ją w Brukseli Krzyżem z Mieczami Orderu Krzyża NiepodległościPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 października 2014 r.