Kwanggaet’o Wielki (ur. 374, zm. 413) – władca koreańskiego państwa Koguryŏ, panujący w latach 391–413.
Pod jego rządami Koguryŏ weszło w swój „złoty wiek”, stając się jednym z mocarstw Dalekiego Wschodu. Kwanggaet’o prowadził liczne kampanie, przyłączając do Korei zachodnią Mandżurię, a nawet część Mongolii Wewnętrznej i Kraju Nadmorskiego. Koguryŏ kontrolowało też większość Półwyspu Koreańskiego, wychodząc za rubież rzeki Han-gang.
Panowanie Właściwie miał na imię Tamdŏk, był synem Kogugyanga. W 386 został wyznaczony na następcę tronu.
Kwanggaet’o zasiadł na tronie po śmierci Kogugyanga w 391 roku. Przy swojej intronizacji ogłosił erę Yŏngnak () i przyjął tytuł T’aewang (, ), co było równoważne z „cesarzem”, czyniąc swój kraj oficjalnie równym cesarskim dynastiom chińskim. mały|left|Korea za czasów Kwanggaet’o W latach 392–396 wdał się w zbrojną konfrontację z Baekje. W 392 zajął 10 miast, a w 395 odparł kontrataki Baekje. Gdy w 396 armia Kwanggaet’o wkroczyła do Wiryesŏng, stolicy Baekje, przeciwnik skapitulował.