Bryła świątyni jest zwarta, z dwukondygnacyjną wieżą od strony południowej. Prezbiterium i kaplice boczne są nieco niższe od korpusu głównego. Całość nakrywają strome dachy dwuspadowe, natomiast wieżę wieńczy wysoki klasycystyczny hełm obeliskowy z metalowym krzyżem.
Fasada jest dwukondygnacyjna, ujęta w wolutowe szczyty i pilastry na narożach. Zdobią ją koliste i półkoliście zamknięte blendy oraz arkadowe prześwity w górnej kondygnacji. Kondygnacje rozdziela profilowany gzyms. Nad wejściem umieszczono tablicę fundacyjną z datą budowy świątyni. Elewacje boczne są symetryczne i zwieńczone gzymsem.
Wnętrze kościoła nakrywa strop z fasetą, natomiast w zakrystii zastosowano strop płaski. Konstrukcja więźby dachowej jest krokwiowo-stolcowa, wzmocniona mieczami i zastrzałami.
Wnętrze Wnętrze kościoła zdobi polichromia pochodząca z XVIII wieku. W 1956 roku została odnowiona przez warszawskich artystów Józefa Słowińskiego i Michała Baranowskiego, którzy wykonali również nowe malowidła w rozbudowanym prezbiterium i dobudowanych kaplicach. Kolejne prace konserwatorskie przeprowadzono w 1995 roku pod kierunkiem Michała Baranowskiego. W latach 1996–1997 odnowiono i pozłocono ołtarze oraz ambonę.