Stanisław Rewoliński, ps. Zawada (ur. 15 listopada 1894 w Radomiu, zm. 25 maja 1920 w ) – podporucznik piechoty Wojska Polskiego, harcerz, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 15 listopada 1894 w Radomiu, ówczesnej stolicy guberni radomskiej, w rodzinie Władysława i Stanisławy z Kiljańskich. W 1914 ukończył Gimnazjum Wojciecha Górskiego w Warszawie. W 1912 wstąpił do tajnego skautingu. Był drużynowym 25 Warszawskiej Drużyny Harcerzy (WDH) im. hetmana Stanisława Żółkiewskiego. W wyniku rozłamu w Naczelnej Komendzie Skautowej w październiku 1914 wszedł do Wydziału Rady Drużynowych. W sierpniu 1915 był jednym z dowódców batalionu warszawskiego POW. Od 5 sierpnia 1915 walczył w szeregach VI batalionu 7 pułku piechoty. Uczestniczył w kampanii wołyńskiej w stopniu kaprala. Na wniosek Naczelnej Komendy Skautowej z grudnia 1915 został odkomenderowany przez Józefa Piłsudskiego do Warszawy (m.in. wraz z Piotrem Olewińskim i Ignacym Wądołkowskim), m.in. z powodu gruźlicy kości, ale również z zadaniem rozwijania ruchu harcerskiego. Działał dalej w POW. W 1916 był hufcowym, od końca 1918 – drużynowym 29 WDH im. Hugona Kołłątaja, później nazwanej jego imieniem.