Prawo karne wojskowe II Rzeczypospolitej Polskiej – akty prawne, które regulowały prawo karne materialne i formalne (postępowanie karne) wojskowe w okresie w II RP.

Prawo materialne Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości powstał problem wynikający z różnych kodyfikacji byłych zaborców czy walki na wszystkich frontach Wielkiej Wojny. Z tego powodu obowiązywały na ziemiach polskich: niemiecki kodeks karny wojskowy z 1872, prawo austriackie, prawo francuskie i rosyjski kodeks karny z 1903 roku. Szybko chciano zmienić ten stan i rozkazem naczelnego wodza z dnia 22 stycznia 1919 roku ustanowiono Polską Komisję Ustawodawczą zastąpiona przez 6 marca 1919 przez Radę Wojskową. Wybuch wojny polsko-bolszewickiej sprawił, że wprowadzono tymczasowo niemiecki kodeks karny wojskowy z 1872 roku, który obowiązywał do 1 sierpnia 1928 roku. Zastąpił go Kodeks Karny Wojskowy z dnia 22 marca 1928. Kodeks opierał się na rosyjskim kodeksie Tagancewa. Art. 7 kodeksu stanowił, że postanowienia tego kodeksu mają ogólne zastosowanie do zbrodni i występków w kodeksie karnym wojskowym. Kodeks z 1928 roku miał wyłącznie charakter przejściowy i miał być zastąpiony nowszą i doskonalszą ustawą karną. Nowy kodeks wszedł w życie 1 stycznia 1933.