Za służbę w armii austro-węgierskiej trzy razy został odznaczony Medalem Signum Laudis.
Podczas odradzania się Wojska Polskiego wstąpił do niego w listopadzie 1918. W Krakowie od 5 listopada 1918 do 1 lutego 1919 pełnił obowiązki dowódcy II sekcji Stacji Zbornej Oficerów, a później był do 1 kwietnia 1919 dowódcą I/13 pp, a od 1 kwietnia 1919 dowódcą batalionu zapasowego 1 psp w Nowym Sączu. W 1919 w Karcie Ewidencyjnej doczekał się takich oto opinii: W orzeczeniu dowódcy brygady płk Galica napisał „Potwierdzam opinię dowódcy pułku”. We wniosku nominacyjnym na podpułkownika z 24 stycznia 1920 dowódca 1 pułku strzelców podhalańskich ppłk Kazimierz Horoszkiewicz napisał:
11 czerwca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu podpułkownika, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii austro-węgierskiej. W czerwcu 1920 otrzymał przydział do 144 pułku piechoty. Kiedy dowódca XXXV Brygady Piechoty dnia 24 lipca 1920 dostał się do niewoli, będąc jego zastępcą objął dowództwo nad brygadą. 26 lipca 1920 ppłk Franciszek Podracki, nominalnie dowódca 144 pp, który w zastępstwie dowodził brygadą przez okres czterech dni, odszedł do dyspozycji dowództwa armii: „melduje się, że wedle rozmowy hugesowej z referentem dowództwa 18 DP – ppłk Podrazki były dowódca XXXV Brygady Piechoty obecnie znajduje się pod sądem doraźnym.