Jacques Chailley (ur. 24 marca 1910 w Paryżu, zm. 21 stycznia 1999 w Montpellier) – francuski muzykolog i kompozytor.

Życiorys Pochodził z rodziny muzycznej – jego ojciec był skrzypkiem, matka zaś pianistką. Studiował muzykologię u André Pirro (1930–1935), Yvonne Rokseth (1933–1937) i Alberta Smijersa (1935–1936), kompozycję u Nadii Boulanger (1925–1927) oraz Henri Büssera i Claude’a Delvincourta (1933–1935), a także dyrygenturę u Willema Mengelberga (1935–1936) i Pierre’a Monteux (1936–1937). Uczęszczał na wykłady Gustave’a Cohena, poświęcone francuskiej literaturze średniowiecznej. W 1952 roku uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych na podstawie prac L’École musicale de Saint-Martial de Limoges jusqu’à la fin du XIe siècle oraz Les chansons de Gautier de Coinci. Wykładał historię muzyki na Uniwersytecie Paryskim, gdzie był kierownikiem Katedry Muzykologii. Od 1963 roku był dyrektorem Schola Cantorum de Paris. Redaktor Revue Internationale de Musique.

Twórczość Popularyzował muzykę średniowieczną, której poświęcał rozprawy naukowe, a także zajmował się jej wykonawstwem. Założył zespół muzyki dawnej Psallette Notre-Dame. Publikował kompendia i podręczniki muzyczne. Opublikował takie prace jak m.in.