Ich twórcy są niemal zawsze anonimowi, ale byli wśród nich prawdopodobnie dworzanie, mnisi i świeccy kaznodzieje, zawodowi opowiadacze i mistrzowie poetyckich dialogów renga (’pieśni łączone’ lub ’wiązane’). Były one niezmiernie popularne wśród ludzi w każdym wieku i każdej klasy społecznej.
Otogizōshi obejmowały m.in. opowieści o bohaterach, bajki, przypowieści, uproszczone wersje dawnych dzieł, niesamowite opowiadania, czasem o treści umoralniającej. Wydawane zazwyczaj w postaci broszur, często ilustrowanych. Ten bardzo popularny gatunek przyczynił się do rozpowszechnienia wielu baśni i podań, wcześniej mających charakter lokalny. Wśród nich były np. opowiadanie o Momotarō, czy opowieść o pokonaniu demona (oni) Shuten-dōji, który mieszkał na górze Ōe, przez Raikō Minamoto (Yorimitsu Minamoto). Niektóre opowiadania mogły być zapisem występów opowiadaczy, inne pochodzić z wcześniejszych opowieści setsuwa lub sztuk nō.