Po ukończeniu Warszawskiego Konserwatorium rozpoczęła karierę pianistyczną, występując w licznych recitalach czy też koncertując w Filharmonii Warszawskiej, m.in. z orkiestrami pod batutą Grzegorza Fitelberga czy Bronisława Szulca. W drugiej połowie lat 20. XX wieku przygotowywała się do organizowanego po raz pierwszy Międzynarodowego Konkursu Pianistycznego im. Fryderyka Chopina w Warszawie, do którego się zgłosiła, ale po występie eliminacyjnym nie została dopuszczona do finału. W 1932 spróbowała swoich sił jeszcze raz w II Międzynarodowym Konkursie Pianistycznym im. Fryderyka Chopina, podobnie jednak jak poprzednio nie zdołała po eliminacjach awansować do finału.
Współpracowała z muzykiem Wilhelmem Kryształem, z którym prowadziła Warszawski Instytut Muzyki przy ulicy Senatorskiej 32. Była tam pedagogiem w klasie fortepianu, a jej uczennicą była m.in. pianistka i śpiewaczka operowa Maria Ajzensztadt. Po wybuchu II wojny światowej, u schyłku 1939 znalazła się w Wilnie, gdzie została aresztowana, a następnie deportowana na Syberię. Po ogłoszeniu amnestii dla Polaków wyjechała do Taszkentu, gdzie dołączyła do 2 Korpusu Polskiego generała Władysława Andersa, będąc w Iranie. W 1943 wyjechała do Palestyny, gdzie się ostatecznie osiedliła. Powróciła do występów pianistycznych, dając liczne koncerty.