Franciszek Ksawery Skarbek Rudzki herbu Abdank (ur. ok. 1766 w Warszawie, zm. ok. 1846) – polski publicysta, pisarz, prawnik i numizmatyk. Pisarz w kancelarii Komisji Skarbowej Edukacyjnej dla guberni wołyńskiej, podolskiej i kijowskiej (1807–1831).
Życiorys Urodził się w rodzinie pochodzącej z ziemi czerskiej. Miał młodszą siostrę Konstancję (1772–1857), wydaną za pułkownika Łubina.
Pobierał naukę w Collegium Regium pijarów w Warszawie. W 1784 roku towarzyszył Józefowi Maksymilianowi Ossolińskiemu w podróżach do Lwowa i Wiednia. Po powrocie do Warszawy podjął pracę w palestrze Komisji Skarbowej Koronnej, nawiązując znajomość i współpracę z komisarzem tejże Komisji, Tadeuszem Czackim, oraz przyjaźń z jej oficjalistą i literatem Michałem Wyszkowskim. W 1789 roku wchodził również w skład palestry Komisji Wojskowej Koronnej.
Na sesji Sądu Sejmowego w sierpniu 1789 roku został wyznaczony na jednego z pięciu obrońców z urzędu w sprawie Adama Ponińskiego. W związku z tym 24 marca 1790 roku wygłosił, a następnie opublikował Głos odpowiedni na Replikę ze strony Ur. Delatora przed Sądem Sejmowym. W tym czasie zaprzyjaźnił się także z Konstantym Tyminieckim oraz podopiecznym Czackiego, Alojzym Felińskim.