We wniosku z 9 października 1920 dotyczącym tego odznaczenia w opisie czynów dotyczących walk pod Łuninem czytamy z kolei: Wniosek poparli ppłk Rohoziński, płk Ostrowski i gen. Krajowski. F. Kondrat otrzymał ostatecznie Krzyż Walecznych na wniosek dowódcy 4 Armii gen. Leonarda Skierskiego rozkazem nr 3569/V pf. Dowództwa 4 Armii z 1 stycznia 1921.
Mjr Franciszek Kondrat służył z przerwami po zakończeniu działań wojennych w 18 pap. do 1928. Z kursu dowódców dywizjonu Głównej Szkoły Artylerii i Inżynierii między 20 czerwca a 1 listopada 1922 otrzymał następującą opinię wykładowcy „Dobry oficer, średnich zdolności, pracowity i pilny. Teorie i regulamin zna dobrze. W terenie orientuje się dość dobrze. Nadaje się na d-ce dyonu i zastępcę d-cy pułku Ppłk Ładziński”. 12 kwietnia 1927 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Od 10 stycznia do 30 marca 1927 był słuchaczem VII kursu wyszkolenia załóg pociągów pancernych w dywizjonie szkolnym pociągów pancernych w Jabłonnie. W maju 1927 został przeniesiony do 2 pułku artylerii polowej Legionów w Kielcach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku.