Według regulacji prawnych, stosowanych np. na Mazowszu w dobrach książęcych i królewskich (tzw. regale), drzewa bartne lub nadające się na założenie barci nie mogły być ścinane przez właściciela lasu. Właściciel lasu nie mógł też samodzielnie urządzać w drzewach barci. Powinien on też umożliwiać bartnikowi dostęp do drzew. W przypadku naturalnego powalenia drzewa fragment pnia z barcią należał się bartnikowi. W Sandomierskiem istniał zakaz wycinki drzew w promieniu 16 stóp od drzewa bartnego.
Kary
Drzewa bartne podlegały ochronie prawnej. Statut wielkopolski z XIV wieku przewidywał karę za obalenie drzewa bartnego i kradzież barci (art. XXVIII, XXXII). Karę za zniszczenie drzewa bartnego przewidywały także Statuty litewskie. W dziele Porządek prawa bartnego z początku XVII w. za „porąbanie drzewa z pszczołami” przewidywana była tzw. kara kiszek, polegająca na przybiciu do drzewa jelita wyprutego ze skazańca i chodzenia z nim dookoła drzewa, aż wszystkie jelita znalazły się na zewnątrz.
Stan współczesny