Część z nich wykorzystywała autorską konstrukcję hypar (AChypar oraz JChypar; cienkościennych struktur o płaszczyźnie zakrzywionej jednocześnie w dwóch kierunkach), za których wykonanie odpowiadali Alberto Domingo i Carlos Lázaro z Politechniki Walenckiej. Zespół L’Oceanogràfic (pierwotna nazwa: , ) wybudowano na działce o powierzchni 110 tys. m². Zgodnie z projektem na terenie tym wzniesiono siedem „zakopanych” lub „unoszących się na wodzie” budynków składających się zarówno z części naziemnej jak i podziemnej (lub podwodnej). Wśród nich znalazła się 26-metrowa kulista konstrukcja mieszcząca ptaszarnię, pawilon mórz tropikalnych z 70-metrowym podwodnym tunelem, budowle w kształcie muszli przegrzebka czy igloo. Kopuła tej ostatniej wykorzystywana jest jako 150-stopniowy ekran projekcyjny.
Centralne miejsce oceanarium zajmuje dwupoziomowa podwodna restauracja, której naziemna część ma kształt lilii wodnej – składa się z ośmiu przypominających płatki kwiatu symetrycznych segmentów, spośród których każdy stanowi fragment hiperbolicznej paraboloidy. Podobną technikę zastosowano także przy projektowaniu zwieńczonego trzema łukami budynku wejściowego o 26-metrowych szklanych ścianach.