W 1926 otrzymał dyplom nauczycielski. W latach 1929–1939 pracował w Państwowym Muzeum Zoologicznym w Warszawie, od 1934 jako kustosz. W tym czasie odbywał podróże naukowe do Włoch, Francji, Rumunii i Turcji. Podczas II wojny światowej pracował jako robotnik, brał udział w tajnym nauczaniu. Od 1945 kierował katedrą i Zakładem Biologii Ogólnej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, w 1950-1962 w Akademii Medycznej w Lublinie. W 1945 habilitował się na podstawie pracy o krocionogach południowo-wschodniej Polski. W 1946 mianowany profesorem nadzwyczajnym, a w 1956 profesorem zwyczajnym. Zmarł w 1977, został pochowany na Cmentarzu przy ul. Lipowej.
Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem X-lecia Polski Ludowej oraz Odznaką za wzorową pracę w służbie zdrowiaWiadomości Entomologiczne, tom XX, suplement: Almanach entomologów polskich XX wieku, wyd. Poznań 2001, s. 78-79. Opublikował ponad 20 prac na temat krocionogów, opisał 21 nowych dla nauki gatunków i podgatunków, upamiętnia go nazwa wija Brachyiulus jawlowskii Lohmander 1928. Zajmował się również neuroanatomią owadów. Opisał budowę ciał łodyżkowatych (corpora pedunculata) u pszczoły oraz budowę ośrodków nerwowych w mózgu chrząszczy.