Ekologia Gatunek morski. Występuje dość powszechnie w strefie litoralnej, rzadziej w planktonie pelagialu. Gatunek kosmopolityczny. W Bałtyku występuje powszechnie w Basenie Arkońskim. W Morzu Wattów powoduje zakwity. W Zatoce Helgolandzkiej zimą i wiosną jest jednym z liczniej występujących gatunków fitoplanktonu, ze szczytem liczebności między styczniem a kwietniem. W dłuższej skali jego populacja wykazuje cykl sześcioletni, przy czym w niektórych latach nie jest wykrywana.
Łańcuchy O. aurita są podłożem dla innych okrzemek.
Często pada ofiarą bruzdnicy Gyrodinium undulans, która pochłania ją na drodze fagocytozy, a następnie wysysa jej cytoplazmę przez areolę. Ponieważ w ten sposób organella takie jak chloroplasty pozostają wewnątrz pancerzyka, pozostałe szczątki są konsumowane przez mniejsze organizmy, np. bakterie. Według badań z Zatoki Helgolandzkiej na jej demografię nie mają wpływu kluczowi planktonożercy tego regionu z rodziny Acartiidae, a głównym spasaczem oddziałującym na ten gatunek jest inny widłonóg – Temora longicornis.