Podczas wojny z Niemcami kierował grupą w Instytucie Lotniczo-Doświadczalnym w mieście Żukowskij, od listopada 1941 do marca 1942 przebywał na ewakuacji w Nowosybirsku, pracując nad projektowaniem samolotów, od listopada 1944 pracował w Instytucie Naukowo-Badawczym-1 (NII-1) (którego kierownikiem naukowym był wówczas Mstisław Kiełdysz), 1944-1966 kierując tam działem/laboratorium badań nad typami silników lotniczych, w 1950 otrzymał stopień doktora. Prowadził prace wspólnie z pracownikami biur konstrukcyjnych Korolowa i Ławoczkina. W 1953 został członkiem korespondentem, a w 1958 członkiem rzeczywistym Akademii Nauk ZSRR. Odegrał główną rolę w założeniu Instytutu Badań Kosmicznych Akademii Nauk ZSRR w 1965 i został jego dyrektorem (do 1973), a później kierownikiem wydziału instytutu, był jednym z głównych architektów radzieckiego programu badań kosmicznych. W 1959 został redaktorem naczelnym pisma „Izwiestija AN SSSR – Miechanika i maszynostrojenije”, był też członkiem kolegiów redakcyjnych pism „Kosmiczeskije issledowanija” i „Prikładnaja Matiematika i Miechanika”.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Gieorgij Pietrow (1912–1987) · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.