w 1928 zakład ten połączono z fabryką "Swietłana", w której od czerwca 1936 do października był głównym inżynierem. Następnie był konsultantem laboratorium próżniowego. Na początku 1938 został aresztowany i do drugiej połowy 1939 przebywał w areszcie śledczym pod zarzutem szpiegostwa na rzecz USA, po czym sprawę umorzono. Po zwolnieniu z aresztu został kierownikiem laboratorium, po ataku Niemiec na ZSRR został ewakuowany wraz z laboratorium do Nowosybirska. Od 4 lipca 1943 do 1944 był dyrektorem nowo utworzonego Instytutu Naukowo-Badawczego-160 (w 1947 przemianowanego na Naukowo-Badawczy Instytut Elektronicznych Przyrządów Techniki Lokacyjnej), od 1945 wraz ze swoim laboratorium brał udział w projekcie atomowym ZSRR; w 1947 laboratorium przekształcono w Naukowo-Badawczy Instytut Techniki Próżniowej, którego dyrektorem był do 1957. W październiku 1957 został kierownikiem naukowym, w lutym 1962 ponownie dyrektorem i w czerwcu 1965 ponownie kierownikiem naukowym Naukowo-Badawczego Instytutu Techniki Próżniowej, w 1972 z powodu stanu zdrowia przeszedł na emeryturę. W 1946 został członkiem korespondentem, a w 1953 akademikiem Akademii Nauk ZSRR. Od 1940 należał do WKP(b). Był deputowanym do leningradzkiej rady miejskiej. Napisał ponad 60 publikacji.