W 1516 roku, z powodu wrogości jaka panowała w jego stronach, wyjechał do klasztoru kartuzów w Brukseli.
W 1518 roku Karol V zaprosił go do objęcia funkcji wielkiego kanclerza sądu w Hiszpanii. Rok później zmarł Maksymilian I, a Gattinara, który był zadeklarowanym zwolennikiem monarchii, zabiegał o poparcie dla Karola wśród książąt elektorów. W 1521 roku Francja najechała Nawarrę i Calais, więc Gattinara przystąpił do negocjacji pokojowych pomiędzy przymierzem cesarza, króla Anglii i papieża a królem Francji. Podczas sejmu Rzeszy w Wormacji przekonywał do koncyliacyjnego podejścia wobec ruchu reformacyjnego Martina Lutra, twierdząc że szczery dialog może przekonać większość protestantów do powrotu na łono Kościoła.
W 1522 roku wybuchł konflikt pomiędzy Franciszkiem I a Karolem V. Po pokonaniu wojsk francuskich, król został wzięty do niewoli i osadzony w Madrycie. Gattinara był przeciwny jego uwolnieniu, uważając że król nie będzie przestrzegał porozumień. Jego obawy się spełniły, gdyż w 1526 roku wybuchła wojna Ligi z Cognac. Brał udział w negocjacjach, które zaowocowały pokojem w Cambrai.