Paweł Matulewicz (ur. w Lidzie, zm. 29 maja 2004 w Gdyni) – polski duchowny rzymskokatolicki, kanonik honorowy Kapituły Archikatedralnej Gdańskiej.
Życiorys Pochodził z Lidy w województwie nowogródzkim na Kresach Wschodnich. W 1926 zdał maturę. Po maturze wstąpił do Wyższego Seminarium Duchownego w Wilnie i po ukończeniu studiów na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie uzyskał tytuł magistra teologii. 12 czerwca 1932 przyjął święcenia kapłańskie z rąk arcybiskupa metropolity wileńskiego Romualda Jałbrzykowskiego. Po święceniach pracował jako wikariusz i prefekt w parafiach: w Zelwie k. Wołkowyska (1932–1933), później w Dąbrowie k. Grodna (1933–1934) oraz w latach 1934–1945 przy kościele św. Rafała w Wilnie. 1 marca 1945] abp. Jałbrzykowski mianował go proboszczem parafii Najświętszego Serca Jezusowego w Podbrzeziu k. Wilna (dekanat Kalwaryjski).
1 października 1945 ks. Paweł Matulewicz przybywa do Diecezji Gdańskiej jako repatriant i zamieszkuje w Sopocie, początkowo w plebanii kościoła Gwiazdy Morza przy ul. Kościuszki, a od 15 stycznia 1946 zamieszkuje na stałe przy ul. Czyżewskiego.
Tu również pracuje jako prefekt w sopockich szkołach: Państwowe Gdańskie Gimnazjum i Liceum Handlowe (1945–1951 i 1957–1958), Zasadnicza Szkoła Poligraficzna (1951–1952), Szkoła Podstawowa nr.