Zdaniem DeMille’a oznaczałoby to zbyt duże odejście od Biblii, więc zamiast tego zdecydował się obarczyć winą Kajfasza, czyniąc go arcykapłanem mianowanym przez rzymską administrację.
Realizacja Scena uczty Marii Magdaleny i jej gości oraz zmartwychwstania Chrystusa zostały nakręcone w dwutaśmowym technicolorze, z kolei w sekwencji w Getsemani zastosowano kolorowe szablony do sportretowania płomieni pochodni.
Odbiór Król królów okazał się sukcesem komercyjnym zarabiając ok. 1,5 mln dolarów i spotkał się z pozytywny odbiorem.
Jednakże o ile chrześcijańskie środowiska chwaliły film, tak amerykańska diaspora żydowska ostro skrytykowała film. „Jewish Tribune” oskarżył DeMille’a, który miał żydowskie korzenie ze strony matki, o zdradę swego narodu. Działacz syjonistyczny rabin Stephen Samuel Wise uważał, że film nie powstałby, „gdyby choć jeden Żyd w Hollywood zachowywał się na miarę mężczyzny” i wzywał do całkowitej cenzury Króla królów, mówiąc jednemu z reporterów, że film może prowadzić do pogromów.