Zarówno w przypadkach fototaksji, jak np. w procesie ludzkiego widzenia dziennego, promieniowanie jest odbierane dzięki bardzo podobnym procesom fizykochemicznym (fotochemia) – fotoizomeryzacji cząsteczek chromoforów (np. retinal), przyłączonych np. do cząsteczek opsyn (np. rodopsyna, jodopsyna). Z dużym zaskoczeniem przyjęto wnioski z badań Waltera Gehringa i wsp. – publikacje świadczące, że bardzo podobne są również genetyczne regulatory rozwoju różnorodnych narządów wzroku. Do odkrycia tego podobieństwa przyczynił się przypadek, który Gehring określał jako serendipity: w muszce owocowej, wśród ok. 2000 genów zaangażowanych w budowę oka, nieoczekiwanie znaleziono gen znany wcześniej z badań myszy, nazywany „małe oko” (eyeless gene) – jego mutacje powodują znaczne zmniejszenie oczu lub ich brak. Następnie odkryto, że ten sam gen występuje w innych grupach zwierząt, również u człowieka (zob. i „paired box protein” , „master gene” kontrolujące rozwój oka i narządów innych zmysłów, np. węchu). Wykazanie, w oparciu o badania wykonywane przez ponad 10 lat, że wszystkie zwierzęta dwubocznie symetryczne (ang. bilateria) mają ten sam główny gen kontrolny (Pax6) i te same geny determinujące siatkówkę i komórki barwnikowe, doprowadziło do wniosku, że różne typy oczu powstawały monofiletycznie (zob.