obronił wówczas pracę doktorską. Po powrocie do Moskwy w 1944 został adiunktem i kierownikiem sektora naukowo-badawczego, a w 1946 profesorem Moskiewskiego Instytutu Badań Geologicznych, jednocześnie w latach 1946–1951 zajmował stanowisko wiceministra geologii ZSRR i w latach 1946–1949 – przewodniczącego Wszechzwiązkowej Komisji ds. Zasobów Mineralnych. W 1951 był inicjatorem założenia pierwszej w ZSRR katedry geologii i geochemii minerałów, którą następnie kierował do końca życia, jednocześnie 1949-1955 pracował jako profesor w Moskiewskim Instytucie Metali Nieżelaznych i Złota im. Kalinina.
W badaniach skupiał się na rozwiązywaniu najważniejszych problemów geologii, metod poszukiwań, eksploracji i oceny predykcyjnej endogenicznych złóż mineralnych, brał osobisty udział w badaniu głównych złóż prowincji ZSRR, co pozwoliło naukowcom na przeprowadzenie analizy metalograficznej całego terytorium kraju i jego głównych prowincji. Osobiście odkrył wiele złóż metali szlachetnych, rtęci, ołowiu i cynku. Stworzył pierwszą mapę metalograficzną ZSRR. Badał złoża rud w europejskiej części ZSRR, Azji Środkowej, Kaukazu, Uralu, Kazachstanu, Syberii, Dalekiego Wschodu i Ukrainy, poza tym odwiedził 33 kraje i zapoznał się z ich głównymi złożami rud.