Nikiforowa dwukrotnie została oskarżona przez bolszewików o niesubordynację i grabieże: w Taganrogu w kwietniu 1918 oraz w Moskwie w styczniu 1919. Została uniewinniona na pierwszej rozprawie, w której obecni świadkowie zabrali głos w jej obronie. Również Władimir Antonow-Owsiejenko przesłał list, w którym wyraził poparcie dla Marusi, pochwalając jej rewolucyjną działalność i pomoc dla bolszewików. Na drugiej rozprawie nie udzielono jej możliwości obrony prawnej i otrzymała roczny zakaz sprawowania stanowiska politycznego. Po powrocie na Ukrainę udała się do Hulajpoła, które wówczas wchodziło w skład autonomicznego obszaru Wolnego Terytorium, kontrolowanego przez Rewolucyjną Powstańczą Armię Ukrainy Nestora Machno. Nie chcąc naruszać swoich dobrych stosunków z Armią Czerwoną, Machno odmówił nieposłuszeństwa wobec wyroku Marusi i nie wyznaczył jej stanowiska w swojej armii. Nie mogąc dowodzić siłami bojowymi, pracowała u boku Machno, wygłaszając publiczne przemówienia i organizując wydarzenia propagandowe.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Marija Nikiforowa · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.