Jesienią 1913 Mariusza powróciła do stolicy Francji, gdzie odwiedzała wiele lokali, zawiązywała znajomości z artystami, a także rosyjskimi politykami, w tym z Władimirem Antonowem-Owsiejenką, który stał się jej znajomym na długie lata. Odkryła w sobie talent, albo przynajmniej upodobanie, do malarstwa i rzeźby, co ujawniło się jej uczęszczaniem do szkoły dla artystów. W tamtym okresie wzięła również ślub z polskim anarchistą Witoldem Brzostkiem. Było to małżeństwo zawiązane najprawdopodobniej dla wygody, ponieważ para spędzała razem dużo czasu, a Marija Nikiforowa dalej używała swojego nazwiska.
Wraz z wybuchem I wojny światowej środowisko europejskich anarchistów podzieliło się na skrzydło pro-wojenne (m.in. antyniemiecka postawa Piotra Kropotkina, Daniela Guérina, Jeana Grave'a czy Christiaana Cornelissena) i anty-wojenne (m.in. Errico Maltesta, Emma Goldman, Aleksander Berkman czy Ferdinand Nieuwenhuis). Marusia opowiedziała się za postawią pro-wojenną, o czym świadczyło jej zaciągnięcie się do francuskiej szkoły wojskowej, którą ukończyła ze stopniem oficerskim. Następnie została wysłana na front bałkański, gdzie w lutym 1917 doszły do niej wieści o wybuchu rewolucji w Rosji.