Młode są w pełni opierzone po 12–16 dniach życia, zdolność lotu w niewoli uzyskują w wieku około 21 dni.
IUCN klasyfikuje miedziankę szmaragdową jako gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern).
Taksonomia Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek ten opisał Karol Linneusz w 1758 w 10. edycji Systema Naturae. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Columba indica. Holotyp pochodził z indonezyjskiej wyspy Ambon. Wcześniej w 1743 angielski przyrodnik George Edwards opublikował tablicę barwną i opis miedzianki szmaragdowej, którą nazwał Green-winged Dove, na podstawie okazu przywiezionego z Indii Wschodnich. Inny miał być trzymany w klatce przez Hansa Sloane’a. Obecnie (2019) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) umieszcza miedziankę szmaragdową w rodzaju Chalcophaps. IOC wyróżnia dwa gatunki: miedziankę szmaragdową i miedziankę brązowogłową, podobnie jak autorzy Handbook of the Birds of the World Alive (w oryginalnej wersji, wydanej w 1997, rozdziału nie było). Przedstawiciele tych dwóch taksonów cechują się odmiennymi szczegółami upierzenia. Autorzy Kompletnej listy ptaków świata łączą te dwa gatunki, uznając miedziankę brązowogłową za podgatunek miedzianki szmaragdowej (C. i. longirostris).