Thermus scotoductus – gatunek termofilnych bakterii.

Osobniki później zaliczone do tego gatunku odkryto w 1970 w strumieniu płynącym przez kampus Uniwersytetu Indiany w Bloomington. Woda w tym strumieniu była podgrzana przez ścieki z uniwersytetu do ok. 26 °C. Stwierdzone osobniki uznano za pokrewne Thermus aquaticus, z niewielkimi różnicami w biologii molekularnej i ekologii, wyróżniające się brakiem żółtych barwników. Odkrywcy wówczas jednak nie zdecydowali się na jednoznaczne określenie gatunku i takson ten wszedł do literatury naukowej jako szczep Thermus X-1. Niedługo później szczep X-1 okazał się jednym z pierwszych taksonów termofilnych bakterii stwierdzonych w grzejnikach. Jako nowy gatunek po raz pierwszy opisano osobniki uzyskane z prób pobranych z systemu grzewczego wykorzystującego energię geotermalną w południowej Islandii w publikacji z 1994, przez co miejsce typowe tego gatunku to miasto Selfoss, a holotyp to szczep Thermus scotoductus SE-1 (DSM 8553). Stwierdzono wówczas, że do gatunku tego trzeba włączyć właśnie szczep Thermus X-1. Wyznaczenie nowego gatunku potwierdzono przez Międzynarodowy Komitet ds. Systematyki Prokaryota w tym samym roku. Nazwa scotoductus nawiązuje do wytwarzanego ciemnego barwnika (σκότος – gr. 'ciemność') i życia w rurach (ductus – łac.