w walce barażowej o złoty medal przegrał z Krissem 2:5. W zawodach drużynowych Brytyjczycy zajęli dziewiąte miejsce. We florecie indywidualnym był siódmy, a w drużynowym dziewiąty. Startował także w szabli drużynowej, jednak Brytyjczycy odpadli w pierwszej rundzie. Następnie brał udział w igrzyskach olimpijskich w Meksyku, zajmując siódme miejsce w szpadzie drużynowej i dziewiąte we florecie drużynowym. W zawodach indywidualnych plasował się poza czołową dziesiątką. Podczas igrzysk w Monachium w 1972 roku wystąpił tylko w szpadzie drużynowej, zajmując trzynaste miejsce. Brał również udział w igrzyskach olimpijskich w Montrealu w 1976 roku, gdzie był dziewiąty w drużynowych zawodach w szabli i szpadzie.
Podczas mistrzostw świata w Rzymie w 1955 roku wspólnie z Haroldem Cooke, Allanem Jayem, René Paulem i Osmundem Reynoldsem zdobył brązowy medal we florecie drużynowym. Na rozgrywanych dwa lata później mistrzostwach świata w Paryżu Brytyjczycy w składzie: Raymond Harrison, Bill Hoskyns, Michael Howard, Allan Jay, John Pelling i Ralph Sproul-Bolton zajęli trzecie miejsce w turnieju drużynowym szpady. Następnie wywalczył złoty medal w szpadzie indywidualnej na mistrzostwach świata w Filadelfii w 1958 roku. Na podium wyprzedził Włocha Edoardo Mangiarottiego i Arnolda Czernuszewicza z ZSRR.