Jan Bełżecki herbu Jastrzębiec (zm. przed 30 lipca 1642Urzędnicy dawnej rzeczypospolitej XIV–XVIII wieku: spisy. T. 3. Zeszyt 1, s. 45.) – dworzanin królewski, podkomorzy halicki (nominowany 25 lutego 1621Urzędnicy dawnej rzeczypospolitej XIV–XVIII wieku: spisy. T. 3. Zeszyt 1, s. 57.), kasztelan halicki (nominowany w 1631), starosta bełski w latach 1635-1636, łowczy bełski w 1590 roku, koniuszy przemyski w 1584 rokuEwa Ważna, Działalność gospodarcza starostów bełskich w XVI-XVIII w: Rocznik Przemyski, t. XXXV: 1999, z. 4, s. 66., marszałek Trybunału Głównego Koronnego w 1630.
Był synem Andrzeja i jego żony Zofii ze Słupeckich, córki Stanisława. Oboje rodzice byli wyznania ewangelicko-reformowanego.
W 1614 procesował się w grodzie buskim z macochą Jadwigą z Jazłowieckich herbu Abdank, wojewodzianką podolską i ruskąAdam Boniecki: Herbarz polski : uzupełnienia i sprostowania do Cz. 1. Zeszyt 3. Warszawa : Warszawskie Towarzystwo Akcyjne Artystyczno-Wydawnicze, 1902, s. 100..
Przypisy