HMS Triton (N15) – brytyjski okręt podwodny typu T o wyporności nawodnej 1090 ton, który służył w Royal Navy w latach 1938–1940. Okręt został zwodowany 5 października 1937 roku w stoczni Vickers-Armstrongs w Barrow-in-Furness, po czym wszedł do służby w marynarce brytyjskiej 9 listopada 1938 roku. Wkrótce po wybuchu II wojny światowej, 10 września 1939 roku „Triton” omyłkowo zatopił inny brytyjski okręt podwodny – HMS „Oxley”, co było pierwszym podczas tej wojny przypadkiem zatopienia okrętu podwodnego przez inną jednostkę tej samej klasy i pierwszym w tej wojnie przypadkiem zatopienia okrętu podwodnego przez ogień bratobójczy. W trakcie kampanii norweskiej okręt wykonał nieskuteczne ataki torpedowe na niemieckie krążowniki „Blücher”, „Lützow” oraz „Emden”. W grudniu 1940 roku okręt zatonął wraz z całą załogą na południowym Adriatyku albo w Cieśninie Otranto.
Budowa Budowane z przeznaczeniem do zwalczania dużych jednostek liniowych z silną pasywną obroną przeciwtorpedową, okręty typu T wyróżniały się bardzo silną salwą torpedową z 6 wewnętrznych wyrzutni dziobowych oraz 4 dziobowych wyrzutni zewnętrznych, co dawało im wielką siłę ognia w ataku torpedowymPeter Padfield: War Beneath The Sea, s. 19-20..