Udowodniono, że dowódca „Tritona” zrobił wszystko co mógł, aby zidentyfikować napotkaną jednostkę, a jeśli można komuś przypisać winę za tragedię, to obserwatorom na mostku „Oxleya”, którzy nie dostrzegli „Tritona” zanim było za późno. Nałożył się na to pechowa pierwsza flara z „Oxleya”, która nie zapaliła się.

Rodziły się mimo to pytania, czy ewentualny U-Boot zachowywałby się tak jak „Oxley”, po próbie nawiązania kontaktu przez „Tritona”. Admiralicja postanowiła jednak, że lepiej zaakceptować stratę jednego okrętu, niż wywołać w swoich dowódcach poczucie że muszą trzykrotnie zastanowić się przed każdym odpaleniem torped. Toteż brytyjskie dowództwo szybko zamknęło sprawę. Nie bez znaczenia był także fakt, że podstawowym czynnikiem który doprowadził do tragedii było bardzo małe odseparowanie od siebie brytyjskich okrętów, które przyczyniło się do pierwszej straty okrętu podwodnego Royal Navy podczas II wojny światowej. Mimo oczyszczenia z zarzutów, jeszcze przed następnym patrolem okrętu Steel został zdjęty z dowództwa okrętu i skierowany jako instruktor do Fort Blockhouse, gdzie Royal Navy szkoliła przyszłych dowódców okrętów podwodnych.