W roku 1956 – na fali odwilży gomułkowskiej – klub odzyskał względną samodzielność. Reaktywowano TW Polonia. Zdołano zakończyć remont przystani, usuwając wszystkie zniszczenia wojenne. Równocześnie trwało jednak „umasowienie” sportu, wobec czego klub tracił swój elitarny charakter. Liczba członków wynosiła około 50.
Lata 60. to dynamiczny rozwój klubu. Klub uzyskał na własność nieruchomość, na której znajdowała się przystań. Basen wioślarski zmieniono z jednostronnego, na dwustronny. W roku 1972 liczba członków wzrosła do 156 członków. Wyposażono siłownię klubową i zakupiono liczne łodzie wyścigowe. Trwała wzmożona praca z młodzieżą, która w drugiej połowie lat 70. przyniosła doskonałe wyniki – na czele z medalem Mistrzostw Świata i Igrzysk Olimpijskich wychowanka klubu, G. Nowaka.
Wraz z zakończeniem kariery przez najlepszych zawodników, w połowie lat 80. klub ogarnął zastój. Liczba zawodników spadła do zaledwie 15 i byli to wyłącznie zawodnicy młodzi. Miało to związek m.in. z kryzysem gospodarczym schyłku PRL. Przemiany ustrojowe roku 1989, zastały PTW Tryton w bardzo złej sytuacji. Brak było nie tylko funduszy, ale też przyzwoitego sprzętu. Klub zmuszony był wynajmować znaczną część przystani, aby móc ją wyremontować.