7 Dywizja Flak (niem. 7. Flak-Division) – niemiecka dywizja artylerii przeciwlotniczej z okresu II wojny światowej.
Historia Jednostkę utworzono w marcu 1940 r. w Kolonii jako 7. Luftverteidigungskommando (7 Dowództwo Obrony Powietrznej). 1 września 1941 r. jej nazwę zmieniono na 7. Flak-Division. Pułki dywizji stacjonowały w Kolonii, Leverkusen, Wuppertalu, Brühl i Akwizgranie, zapewniając ochronę przeciwlotniczą tym miejscowościom. W 1945 r., wobec postępów ofensywy aliantów sztab dywizji przeniesiono do Mönchengladbach, a później do Herborn. Jednostka utknęła w kole Ruhry i kapitulowała przed Amerykanami 18 kwietnia 1945.
Dowódcy Generalmajor Kurt Menzel od 29 lutego 1940, Oberst Max Hesse od 5 maja 1941, Generalleutnant Heinrich Burchard od 1 sierpnia 1941, Generalleutnant Rudolf Eibenstein od 21 lutego 1942, ponownie Heinrich Burchard od 1 marca 1943, Generalmajor Alfred Erhard od 1 sierpnia 1944 do 17 kwietnia 1945, gdy popełnił samobójstwo.
Skład bojowy dywizji 1 września 1941
14 pułk Flak, (Flak-Regiment 14 (Flakgruppe Köln)), 47 pułk Flak (Flak-Regiment 47 (Flakgruppe Leverkusen)), 144 pułk Flak (Flak-Regiment 144 (Flakgruppe Brühl)), 84 pułk reflektorów przeciwlotniczych Flakscheinwerfer-Regiment 84 (Flakscheinwerfergruppe Köln)), 127 batalion łączności (Luftnachrichten-Abteilung 127)