Od 1973 podróżowała po świecie, była w Stanach Zjednoczonych, Brazylii, Argentynie, Chinach, Kanadzie, Turcji i Włoszech. W 1976 uczestniczyła w wystawie ceramiki w Albisoli we Włoszech, dwa lata później miała wystawę indywidualną w ICOMOS w Paryżu, a w 1980 w tamtejszej Galerii Es. W latach 1981–1983 uczestniczyła w wystawach zbiorowych, a w 1985 i 1987 miała w Paryżu wystawy indywidualne. W 1991 prace Ariki Madeyskiej wystawiono w warszawskiej Galerii Zachęta podczas wystawy Jesteśmy, od tego czasu często bywała w Polsce, a jej prace wystawiano w Warszawie, Łodzi, Radomiu, Sanoku, Toruniu i Lesku. W 1996 uczestniczyła w promocji książki Books of Arts w Museum of Woman in Art w Waszyngtonie, powróciła tam w 1998 aby uczestniczyć w wystawie Artists on the road. W 1999 otrzymała nagrodę Fundacji Zaleskich oraz wystawiła prace w Instytucie Polskim w Waszyngtonie. Ostatnia wystawa retrospektywna w życiu Ariki Madeyskiej odbyła się w Warszawie, w 2004 roku, w galerii Art New MediaChronologie, Strona domowa Ariki Madeyskiej. Kuratorką wystawy była Henryka Milczanowska. Artystka zmarła w Paryżu w wieku 84 lat, zgodnie z jej życzeniem została pochowana w grobowcu rodzinnym Orłowskich na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Arika Madeyska · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.