Émile Maurice Guerry (ur. 28 września 1891 w Grenoble, zm. 11 marca 1969 w Cambrai) – francuski duchowny katolicki, arcybiskup koadiutor Cambrai w latach 1940–1952, a następnie do 1966 arcybiskup Cambrai; biskup tytularny Achridy i Octavy, od 1945 sekretarz Zgromadzenia Kardynałów i Arcybiskupów Francji, przedstawiciel francuskiego katolicyzmu społecznego, autor książek o katolickiej nauce społecznej, historii najnowszej Kościoła i życiu duchowym.
Życie Émile Guerry urodził się w 1891 roku w Grenoble. Po ukończeniu prawa na Externat Notre-Dame de Grenoble został adwokatem. W 1911 roku był przewodniczącym diecezjalnego oddziału Association Catholique de la Jeunesse Française, założonej przez Adriena de Mun antydemoliberalnej i antysocjalistycznej organizacji na rzecz realizacji katolickiej nauki społecznej. Rok później, pod wpływem książki Droga pielgrzyma duńskiego pisarza i konwertyty na katolicyzm Johannesa Jørgensena, przeżył głębokie nawrócenie i przyjął powołanie duchowne. Niezwłocznie wstąpił do słynącego z wysokiego poziomu Seminarium św. Sulpicjusza w Issy-les-Moulineaux. Umocnił go w tym ks. Jean-Marie Desgranges (1874–1958), działacz francuskiego katolicyzmu społecznego i późniejszy parlamentarzysta.