Zasadniczo władcy Pomorza Zachodniego posługiwali się jednak gryfem bez korony. Aleksander Majkowski widział jednak ukoronowane gryfy w Gryfii (Greifswald w Niemczech), w której studiował oraz w katedrze oliwskiej. Być może ten fakt miał wpływ na dodanie korony kaszubskiemu gryfowi. Wizerunek gryfa z koroną przyjął się w tradycji kaszubskiej, a szczególną rolę w jego rozpowszechnieniu odegrały czasopisma. Jego wizerunek widniał bowiem w winietach – obok wspomnianego „Gryfa” – takich czasopism jak choćby „Zrzesz Kaszëbskô”, „Kaszëbë”, „Pomerania”, „Tatczëzna”, „Òdroda” („Kaszëbskô Òdroda”).
W propagowaniu gryfa jako godła Kaszub i Kaszubów dużą rolę odegrała literatura – na przykład „Żëcé i przigòdë Remùsa” A. Majkowskiego, czy też liczne utwory poetyckie, takie jak wiersze Jana Trepczyka, Aleksandra Labudy, czy Jana Rompskiego, który w wierszu Wiész të… pisał:
To nasz znak – ten czôrny juńc;
Jesz Kaszëbów nie je kùńc!
Òn to straszny juńc i lew,
Òn z Mòrlawë dobéł krew!