Opactwo stało się znane jako św. Augustyna dopiero po śmierci założycielaOpactwo św. Augustyna, Canterbury at sacred-destinations.com, dostęp 19 listopada 2013 r.
Dwa wieki po założeniu klasztoru, opactwo św. Augustyna było jedynym istotnym miejscem kultu w królestwie KentuBoggis (1901), 19. Historyk G.F. Maclear określił je jako "szkołę misyjną", w której rozkwitła "wiedza klasyczna i nauka języka angielskiego"GF Maclear, S. Augustine's, Canterbury: jego wzrost, zniszczenie i przywrócenie (Wells Gardner, Darton & Co., 1888). tekst online.. Z biegiem czasu opactwo zgromadziło obszerną bibliotekę zawierającą zarówno książki religijne jak i świeckie. Dodatkowo posiadało skryptorium wytwarzające manuskryptyJudith Roebuck, St Augustine's Abbey (English Heritage, 1997), 4-5..
Od około 1250 roku opactwo doświadczyło okres bogactwaCanon WF France, St Augustine's, Canterbury: A Story of Enduring Life (SPCK, 1952) 7.. Boggis opisuje ten czas jako czas "światowej klasy świetności", naznaczoną "wystawnymi wydatkami" na nowe budynki, wizyty królewskie i bankiety z tysiącami gości. Te wydatki doprowadziły do wielkich długów, które, gdyby nie hojni dobroczyńcy, mogłyby doprowadzić opactwo do całkowitego bankructwaRJE Boggis, Historia klasztoru św. Augustyna (1901) 70, 85, 96, 103.