We wrześniu 1940 otrzymał przydział do 55 OTU jako instruktor, a następnie do Dywizjonu 308. 30 grudnia 1941 został skierowany do Dywizjonu 317 i otrzymał awans na porucznika. W kwietniu 1943 ukończył kurs dla dowódców eskadr i trafił do Dywizjonu 302 jako dowódca eskadry A. W marcu 1944 został odsunięty od latania operacyjnego i skierowany do 354 Fighter Group 9 USAAF. Dzięki kontaktom z Bolesławem Gładychem i Francisem Gabreskim uzyskał przydział do 61 Dywizjonu Myśliwskiego 56 Fighter Group. Latał na samolotach Republic P-47 Thunderbolt, biorąc udział w eskortowaniu bombowców Boeing B-17 Flying Fortress. Podczas tych lotów uzyskał dwa potwierdzone zestrzelenia. Na liście Bajana został sklasyfikowany na 172. pozycji. Sam Witold Łanowski deklarował zniszczenie łącznie 6 samolotów wroga.
Po zakończeniu wojny pozostał w RAF jako pilot transportowy. 22 listopada 1949 otrzymał brytyjskie obywatelstwo.. W 1955 miał wypadek podczas lotu na samolocie Venom, który na rok wyłączył go z latania. W 1957 zakończył służbę w RAF. W 1962 został zwerbowany przez Jana Zumbacha do służby w lotnictwie Katangi, gdzie walczył przez dwa lata.
Swe życie opisał w autobiograficznej książce Zabierz nas do domu „Lanny” wydanej w Polsce w 2016 r.