8% dzieci
Wyróżnia się także specjalne kategorie: w chorobach przewlekłych, zaburzeniach rozwojowych oraz niepełnosprawnościach po nadużyciu lub wykorzystaniu seksualnym – co może być przejawem zespołu stresu pourazowego i służyć radzeniu sobie z lękiem
Ocena diagnostyczna i przesłanki do terapii Zachowania autoerotyczne u dzieci, także w normalnym rozwojowo zakresie, mogą budzić lęk, niepokój i zażenowanie u rodziców. W zależności od leżących u ich podłoża przyczyn, z reguły uznawane są one za normalne, ustępujące samoczynnie w ciągu najwyżej 1–3 lat, i sugeruje się jedynie, aby opiekunowie i wychowawcy przekierowywali uwagę dzieci na zachowania akceptowalne społeczne, oferowali im inne zajęcia i prowadzili wczesną edukację seksualną o znaczeniu społecznej stosowności, prywatności i intymności tego rodzaju czynów. Dziecko nie powinno być w tym procesie okłamywane, surowo karane czy ośmieszane – może to wręcz przyczynić się do rozwoju późniejszych zaburzeń i niedostosowania. O ile to możliwe, zachowania autoerotyczne powinny być redukowane przez ich ignorowanie lub odwracanie uwagi dziecka. W normalnym zakresie zachowania te nie wiążą się, według aktualnej wiedzy, z żadnymi negatywnymi konsekwencjami w późniejszym życiu.