Dopiero zastosowanie mikrotomografii komputerowej wykorzystującej prześwietlenie rentgenowskie 3D pozwoliło badaczom z Uniwersytetu Kentucky na „wirtualne rozwinięcie” zwoju. Zastosowano proces złożony z trzech kroków: segmentacji, teksturyzacji i rozpłaszczania. Podczas segmentacji identyfikowano poszczególne fragmenty i warstwy zwoju. Następnie na podstawie zawartości nawet najmniejszych drobin żelaza lub ołowiu zostawiających jaśniejszy ślad program komputerowy „wyszukiwał” atrament użyty do pisania, co powodowało pojawianie się liter i słów na wyodrębnionych warstwach. Później cyfrowo wygenerowany zwój poddano wirtualnemu rozpłaszczeniu, najpierw we fragmentach, które następnie połączono w całość, co pozwoliło go odczytać.
Wówczas okazało się, że zwój zawiera 35 linijek (z których 17 częściowo zrekonstruowano) pierwszego i drugiego rozdziału Księgi Kapłańskiej (Kpł 1:1-9; 2:1-11). Sam tekst posiada jedynie spółgłoski, bez znaków oznaczających samogłoski charakterystycznych dla tekstu masoreckiego. Datowanie zwoju wskazujące, że powstał pomiędzy drugą połową I a IV wiekiem n.e. oznacza, że stanowi on ważne ogniwo łączące zwoje znad Morza Martwego z tekstem masoreckim.